กลเม็ดเคล็ด(ขัดยอก)เฮ้อ !! งานเขียน
posted on 22 Dec 2007 15:11 by ratchanida
ตูจะเป็นนักเขียนโว๊ย ๆ ๆ 
เป็นคนเขียนไม่เป็นแต่(เจือก)อยากเป็นนักเขียน
ไม่ยาก ด้นไปเลยครับพี่น้อง
ตามที่คุณวินทร์ เลียววาริณ(ปรมจารย์ที่ดิฉันคารวะ)
บอกว่า "แม้ในกองขยะก็มีเรื่องราวมากมายให้เขียน"
(สุดยอดจริง ๆ)
ดิฉันไม่เชื่อคำข้างต้น(และคุณก็ห้ามเชื่อด้วย)
จนกว่าคุณลองไปนั่งมอง ดม สูดอากาสเข้าให้เต็มปอด
หายใจออก แล้วถามตัวเองว่ารู้สึกยังงัย
จดความรู้สึกนั้นในสมุดของคุณ
แล้วต่อจากนั้นไม่ว่าคุณจะทำอะไร รู้สึกอย่างไร ไ
ปพบเจออะไร จะเป็นเรื่องไร้สาระ มีสาระ
หรือเรื่องไม่เป็นเรื่อง ก็จง จด จด จด จด
โดยไม่ต้องนึกถึงหลักการเขียนที่ถูกต้อง
ไม่ต้องสนใจว่าลายมือไม่สวย
จดแล้วอ่านไม่ออก (อันนี้ช่วยไม่ได้)
ที่กล่าวมาข้างต้นนั้น (โกหก อย่าไปเชื่อ)
ความจริง คือ คุณต้องเป็นนักอ่านก่อน
คุณถึงจะเป็นนักเขียนได้
ถ้าคุณไม่เคยอ่านหนังสือหรืออะไรมาก่อน
จะรู้ได้งัยว่าเขาเขียนยังงัย เขียนอะไร
ดิฉันแนะนำให้คุณลอกงานเขียนของคนอื่นมา
แล้วดัดแปลงยังงัยก็ได้
ที่ทำให้คนอ่านดูไม่ออกว่าคุณลอกของเขามา เอา
งานที่คุณไปลอกมาและงานของคุณให้เพื่อนอ่าน
ถ้าเพื่อนบอกว่าดูไม่ออกว่าเป็นเรื่องเดียวกัน
คุณฉีกยิ้มได้ แต่ถ้าเพื่อนบอกว่า "มันเรื่องเดียวกันนี่"
คุณก็ฉีกยี้มได้ (ฝืนใจหน่อย) แล้วกลับมาทำใหม่
ทำไปเรื่อย ๆ
ท่องจำไว้ ความพยายามอยู่ที่ไหน ความพยายามก็อยู่ที่นั่น
(จูนหน่อยดิ)
สรุป คือ คุณจะต้องเปิดประสาทสัมผัสทั้งหมดของคุณอันได้แก่
หู ตา จมูก ปาก สัมผัส sixsence บวกด้วยจินตนาการที่ลำเลิศ
คำเตือน : อย่าเชื่ออะไรโดยไม่คิด
หัว : หัวใจ > หัวเข่า > หัวหน้า > หัวเน่า > หัวดี
หัวหมา > หัวแมว > หัวแหลม > หัวการค้า
หัวขี้เลื่อย >หัวนกต่อ >หัวหลักหัวต่อ
หัวใครหัวมัน > หัวฉันเป็นรังแค > หัวแ_'มึงเหรอ
หัวเธอเป็นสิว > หัวคิ้วนูน ๆ > หัวปูนหัวปูด
หัวตูดมีมั้ย > หัวใครเหม็น ๆ > หัวเป็นขี้กลาก
หัวถากหัวเถิก > หัวเลิกถึงคอ >หัวพ่อใหญ่บ้าน
หัวล้านได้หวี > หัวฝีบวมเป่ง > หัวเปงอะไวยะวะ
หัวเราะขบขัน > หัวบานหัวฟู > หัวอู้ฟู่หัวสิงโต
หัวบัฟฟาโร่ > หัวโตก้นลีบ > หัวถีบตีนกัด(ไม่มีหรอก)
(ปากกัดตีนถีบ เพื่อความคล้องจองนะ อิอิ)
**********************
ลมปาก
เธอไม่ได้รักและจริงใจกับฉันใช่มั้ย
สิ่งที่เธอพูดมานั้นมันไม่มีค่าเลย
ทุกอย่าง คือ การโกหก หลอกลวง ฉันรู้
ต่อหน้าบอกว่ารักฉันอย่างงั้น รักฉันอย่างงี้
แต่ลับหลังเธอก็ลืมว่าเรารู้จักกัน
ฉันเคยหลงเชื่อคำพูดที่อ่อนหวานและดูดีของเธอ
ทั้ง ๆ ที่มันเป็นแค่การสร้างภาพ
ฉันเจ็บปวด ฉันร้องไห้
แต่ฉันยังรอคอยการกลับมาของเธอ
และคำพูดที่อ่อนหวานไพเราะ
ที่ฉันเฝ้ารอได้กลับมาอีกครั้ง
ฉันรู้ว่ามันคือการให้ความหวังจากเธอ
และฉันจะไม่โง่เป็นครั้งที่สองที่หลงเชื่อเพียงลมปากของเธอ
****************************